Każda warstwa współczesnej infrastruktury cyfrowej – kodeki, systemy plików, transport, kryptografia – dziedziczy ograniczenia systemu liczbowego o podstawie 2, wybranego dla elektroniki lat 40. XX wieku. Matematyka systemu dwunastkowego jest zasadniczo bogatsza: więcej dzielników, bardziej przejrzyste relacje harmoniczne, naturalne symetrie, które system binarny musi symulować kosztem własnych kosztów.
Plexadi buduje warstwę, w której te właściwości są wykorzystywane natywnie – od kodeka, który przechowuje znaczenie zamiast pikseli, przez system plików indeksujący w systemie dwunastkowym, po mechanizm uzgadniania (handshake), który blokuje strukturę harmoniczną. Rezultatem jest infrastruktura, która jest nie tylko szybsza, ale i poprawna matematycznie.